Heeft OpenAI een oud wiskundeprobleem opgelost? Dit betekent het

OpenAI heeft een groot doorbraak aangekondigd: hun kunstmatige intelligentie systeem lijkt het Navier–Stokes probleem opgelost te hebben. Dit is één van de moeilijkste onopgeloste raadsels in de wiskunde. Wiskundigen hebben eraan gewerkt sinds meer dan tweehonderd jaar geleden. Aan de oppervlakte klinkt het als een duidelijke overwinning voor AI-technologie.

Maar hier wordt het ingewikkelder. Onderzoekers vragen zich nu af: hoe heeft OpenAI's AI dit opgelost? Heeft het iets helemaal nieuws bedacht, of heeft het ideeën opzogen uit gesprekken die mensen voerden met ChatGPT (de populaire chatbot van OpenAI)? Dit maakt uit omdat je, als je met een AI praat, vaak je onderzoeksideeën en probleemoplossingsmethoden deelt zonder dat je je ervan bewust bent. De AI leert van deze gesprekken. Dus als OpenAI's doorbraak eigenlijk voortkomt uit ideeën verspreid over duizenden gebruikersgesprekken: zouden die onderzoekers dan niet ook erkenning verdienen?

Dit roept grotere vragen op over hoe AI wetenschap en ontdekking zal veranderen. Als een AI-systeem leert door "te lezen" uit gesprekken, onderzoeksartikelen en ander materiaal van het internet, waar stopt de ene persoons idee en begint die van een ander? Anders dan in traditionele wetenschap — waar je je werk publiceert en je naam op het artikel staat — zijn ideeën die via chatbots gaan onderuit en vermengd. Dit kan het veel moeilijker maken voor individuele onderzoekers om juiste erkenning voor hun bijdrage te krijgen.

Voor gewone gebruikers biedt dit een belangrijk inzicht: elk gesprek dat je voert met een chatbot voert aan hoe deze systemen leren en verbeteren. Dat is krachtig, maar het betekent ook dat je ideeën en expertise op manieren gebruikt worden die je misschien niet volledig begrijpt of waar je mee akkoord bent gegaan.